Tamtego mroźnego zimowego poranka szedłem niemal pustą ulicą. Nagle coś ciemnego upadło na śnieg — i miałem wrażenie, że serce przestało mi bić.

Ciało… zbyt nieruchome, by mogło w nim być życie.

Podszedłem bliżej. To była suczka. Ledwo oddychała, z dużym brzuchem przyciśniętym do zamarzniętej ziemi. Nie miała już siły uciekać.

Usiadłem obok i położyłem dłoń na jej głowie. Zimno jej sierści przeszyło mnie do głębi.

Spojrzała na mnie oczami pełnymi strachu. A w tym spojrzeniu było ciche, rozpaczliwe błaganie:

„Proszę… nie zostawiaj mnie tutaj”.

Owinąłem ją swoim płaszczem i zaniosłem do samochodu, przez całą drogę szepcząc:

„Jesteś już bezpieczna… twoje maluchy będą żyć… jestem przy tobie”.

Cicho jęknęła, a jej ogon poruszył się tylko raz — jakby zrozumiała, że ten koszmar wreszcie się skończył.

W klinice weterynarz powiedział, że dzieliły ją dosłownie minuty od śmierci. Minuty, które mogły kosztować życie jej i wszystkich jej nienarodzonych dzieci.

Kilka dni później, w cieple i spokoju, urodziła.

Stałem obok i patrzyłem, jak na świat pojawiają się maleńkie łapki, a łzy płynęły szybciej niż uśmiech.

Dziś widzę ją spokojnie leżącą, jak jej szczenięta ssą mleko, a w jej oczach nie ma już strachu.

Historia suczki znalezionej na śniegu nie jest już historią bólu.

To dowód na to, że jedna chwila współczucia może odmienić całe życie.

zdjecie podgladowe