Szóstego marca 1981 roku, sala sądowa w Lubece, niemieckim mieście przesiąkniętym historią, stała się sceną wydarzeń, które na zawsze zapisały się w annałach kryminalistyki i ludzkiej psychiki. To tam, wśród ponurego zgiełku wymiaru sprawiedliwości, pewna kobieta wkroczyła, niosąc ze sobą nie tylko ciężar niewyobrażalnej straty, ale i determinację, by samemu wymierzyć sprawiedliwość. Marianne Bachmeier, bo o niej mowa, podeszła do barierek, a jej dłoń, z pozoru spokojna, sięgnęła do torebki. Ułamek sekundy później, w ciszę sali wdarł się huk strzałów. W stronę 35-letniego Klausa Grabowskiego, oskarżonego o porwanie, znęcanie się i brutalne morderstwo jej siedmioletniej córki, Anny Bachmeier, poleciały kule. Siedem trafień, każdy z nich niosący ze sobą echo bólu, rozpaczy i nieznośnej pustki, jaką pozostawiła śmierć małej Anny. Klaus Grabowski, sprawca niewyobrażalnej zbrodni, wydał swój ostatni oddech na sali sądowej, symboliczniekończąc swoje życie tam, gdzie miał zostać osądzony przez prawo.
Ten akt desperacji, lecz dla wielu – akt sprawiedliwości, natychmiast doprowadził do aresztowania Marianne. Jednak kobieta, której oczy płonęły żądzą zemsty, nie okazywała najmniejszych wyrzutów sumienia. Nawet po czterdziestu latach od tamtego dnia, pamięć o „Mściwej Mamie” wciąż żyje, a wyrok w tej sprawie niezmiennie dzieli społeczeństwo, wzbudzając kontrowersje i skłaniając do refleksji nad granicami prawa i moralności.Utrata dziecka to ból, który dla każdego rodzica jest najgorszym koszmarem, przekraczającym granice wyobraźni. Piątego maja 1980 roku życie Marianne Bachmeier, kobiety już wcześniej doświadczonej przez los, na zawsze zostało naznaczone tą niewyobrażalną tragedią. W tamtych latach Marianne była samotną matką, prowadzącą skromny pub w Lubece, próbującą związać koniec z końcem w obliczu codziennych trudności.Jej młodość również nie była usłana różami. Naznaczona nędzą i serią traumatycznych przeżyć, ukształtowała ją w osobę o niezwykłej wewnętrznej sile. Ojciec Marianne był członkiem osławionej Waffen-SS, formacji, której nazwa budziła grozę i kojarzyła się z najciemniejszymi kartami historii. Ta rodzinna przeszłość z pewnością odcisnęła na niej swoje piętno, dodając kolejną warstwę złożoności do jej już i tak trudnego życia. Dorastając, Marianne doświadczyła wielokrotnych aktów przemocy na tle seksualnym z rąk różnych mężczyzn. W wieku zaledwie szesnastu lat zaszła w ciążę, a jako młoda, niedoświadczona nastolatka, nie była w stanie samodzielnie wychować dziecka i podjęła bolesną decyzję o oddaniu go do adopcji. Dwa lata później, mając osiemnaście lat, historia powtórzyła się – Marianne ponownie zaszła w ciążę i po raz kolejny musiała oddać dziecko do adopcji.
Dopiero w 1973 roku, wraz z narodzinami trzeciego dziecka, córki Anny, Marianne postanowiła podjąć wyzwanie samotnego macierzyństwa i wychować córkę.Wszystkie dostępne informacje wskazują, że Anna była „szczęśliwym, dobrze rozwijającym się dzieckiem”, promieniującym radością i nadzieją. Niestety, ten krótki okres względnego spokoju i szczęścia miał wkrótce ustąpić miejsca koszmarnej tragedii, która na zawsze odmieniła los całej rodziny.Maj 1980 roku, dzień, który na zawsze pozostawił niezatarte piętno w sercu Marianne. Po drobnej kłótni z matką, mała Anna postanowiła opuścić szkołę i udać się do domu koleżanki. To właśnie ta niewinna decyzja, chęć ucieczki od chwilowego nieporozumienia, okazała się fatalna w skutkach. Po drodze Anna została porwana przez 35-letniego Klausa Grabowskiego, miejscowego rzeźnika, mężczyznę, który wkrótce miał okazać się wcieleniem zła.
Grabowski więził Annę w swoim mieszkaniu przez wiele godzin, poddając ją niewyobrażalnym cierpieniom, zanim brutalnie udusił ją na śmierć. Po dokonaniu tej potwornej zbrodni, w akcie desperacji i próby zatarcia śladów, sprawca spakował ciało swojej ofiary do pudła i ukrył je nad brzegiem kanału. Zbrodniarz powrócił później na miejsce zbrodni, by pochować ciało. Jednak los, a raczej jego własna narzeczona, miał wobec niego inne plany. Grabowskiego aresztowano jeszcze tego samego wieczoru, w jego ulubionym pubie w Lubece, po tym jak jego partnerka, najprawdopodobniej zaszokowana i przerażona jego czynami, wydałago policji.Już wtedy Grabowski był osobą o notowanej przeszłości kryminalnej. Miał na swoim koncie wyrok za przestępstwo na tle seksualnym, odsiadując wyrok za napaść seksualną na dwie dziewczynki. Co więcej, podczas pobytu w więzieniu w 1976 roku Grabowski poddał się dobrowolnej kastracji chemicznej, co miało zapobiec dalszym przestępstwom. Jednak dwa lata później podjął terapię hormonalną, aby odwrócić skutki tego procesu, dążąc do przywrócenia możliwości prowadzenia życia seksualnego ze swoją narzeczoną. To pokazuje jego cynizm i brak jakiejkolwiek skruchy.Po aresztowaniu Grabowski natychmiast przyznał się do morderstwa Anny, ale w zaskakujący sposób zaprzeczył, jakoby wykorzystał dziewczynkę seksualnie. W trakcie procesu posunął się jeszcze dalej w swojej perwersyjnej narracji, twierdząc, że to Anna próbowała go uwieść i szantażować, domagając się od niego pieniędzy. Grabowski w cyniczny sposób obwiniał ofiarę za popełnioną przez siebie zbrodnię, utrzymując, że zabił dziewczynkę tylko dlatego, że groziła mu ujawnieniem, że dotykał jej w niewłaściwy sposób.Sąd, mimo jego absurdalnych wyjaśnień, nie dał wiary jego zeznaniom. Jednak te dziwne i niepokojące słowa, pełne perfidnej manipulacji, doprowadziły matkę Anny, Mariannę, do stanu absolutnego szaleństwa. Uczucia bezsilności, gniewu i furii, nagromadzone przez miesiące cierpienia, osiągnęły swój punkt kulminacyjny. Szóstego marca 1981 roku, w trzecim dniu procesu, Marianne Bachmeier podjęła decyzję, która na zawsze zmieniła jej życie i wstrząsnęła opinią publiczną – postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.W jakiś niewyjaśniony sposób Marianne Bachmeier zdołała przemycić broń na salę sądową, omijając wszelkie kontrole bezpieczeństwa i czujne oczy strażników. Krótko po wejściu do sali, wyjęła z torebki naładowany pistolet, Berettę M1934. Jej ręka drżała, ale jej cel był jasny. Wycelowała w zabójcę córki i opróżniła cały magazynek. Siedem z ośmiu kul trafiło w Grabowskiego, a on natychmiast upadł, umierając na miejscu.
Natychmiast po oddaniu strzałów matka Anny upuściła broń. W jej głosie, który rozbrzmiał na sali, słychać było mieszankę ulgi i rozpaczy: „Zabił moją córkę… Chciałam strzelić mu w twarz, ale strzeliłam mu w plecy… Mam nadzieję, że nie żyje”. Według zeznań dwóch policjantów obecnych na miejscu zdarzenia, Marianne po otworzeniu ognia nazwała Grabowskiego również „świnią”, wyrażając całą swoją pogardę i gniew.Kobieta została natychmiast aresztowana i oskarżona o morderstwo. Jednak podczas procesu w 1982 roku Marianne twierdziła, że zastrzeliła Grabowskiego w stanie nieświadomości, wizualizując sobie swoją córkę w sądzie. Eksperci zeznający na rozprawie zgodnie stwierdzili, że czyn Marianne wymagał obycia z bronią i precyzyjnego planowania, co wskazywało na premedytację. Lekarze, którzy ją badali, poprosili o próbkę jej odręcznego pisma. W odpowiedzi Marianne napisała: „Zrobiłam to dla ciebie, Anno”, ozdabiając tekst siedmioma serduszkami, co wielu interpretowało jakSamosąd dokonany przez Marianne Bachmeier wywołał ogromne zainteresowanie mediów, nie tylko w Niemczech, ale i na całym świecie. Marianne zyskała przydomek „Mściwej Mamy”, a jej czyn spotkał się z szerokim poparciem społecznym. Wiele osób uważało, że powinna zostać uniewinniona, widząc w niej symbol zrozpaczonej matki, która pomściła śmierć ukochanej córki. Początkowo media przedstawiały ją niemalże jako świętą, uosobienie sprawiedliwości.o symbol wieku jej córki. Po skazaniu na Marianne czekało życie w więzieniu.Samosąd dokonany przez Marianne Bachmeier wywołał ogromne zainteresowanie mediów, nie tylko w Niemczech, ale i na całym świecie. Marianne zyskała przydomek „Mściwej Mamy”, a jej czyn spotkał się z szerokim poparciem społecznym. Wiele osób uważało, że powinna zostać uniewinniona, widząc w niej symbol zrozpaczonej matki, która pomściła śmierć ukochanej córki. Początkowo media przedstawiały ją niemalże jako świętą, uosobienie sprawiedliwości.Jednak z czasem dziennikarze zaczęli zagłębiać się w jej przeszłość, odkrywając szczegóły, które stopniowo niszczyły wizerunek kochającej i ofiarnej matki. Gazety ujawniły, że Marianne oddała swoje pierwsze dzieci do adopcji, a fakt, że spędzała dużo czasu w barze, w którym pracowała, stał się kolejnym elementem podważającym jej nieskazitelny wizerunek.W 1983 roku Marianne została skazana za zabójstwo z premedytacją i nielegalne posiadanie broni palnej. Wymierzono jej karę sześciu lat pozbawienia wolności, ale została zwolniona warunkowo po trzech latach. Kara ta głęboko podzieliła społeczeństwo. Według ankiety przeprowadzonej przez Instytut Allensbacha, około 28% respondentów uznało jej sześcioletni wyrok za słuszny, 27% uważało go za zbyt surowy, a kolejne 25% – za zbyt łagodny.
Po odbyciu kary Marianne wyemigrowała do Nigerii, gdzie wyszła za mąż za nauczyciela języka niemieckiego. W 1990 roku rozwiodła się i przeprowadziła na Sycylię we Włoszech. Po pewnym czasie u Marianne zdiagnozowano raka trzustki, co skłoniło ją do powrotu do ojczyzny i rodzinnego miasta, Lubeki. Jej akt zemsty na długo zapisał się w pamięci wielu Niemców, a gazety rozpisywały się o tymwydarzeniu aż do lat 90. XX wieku.W 1994 roku, trzynaście lat po dokonanym samosądzie, Marianne udzieliła poruszającego wywiadu w niemieckim radiu, w którym ponownie odniosła się do swoich motywacji. „Myślę, że jest bardzo duża różnica, jeśli zabija się małą dziewczynkę, ponieważ ktoś boi się, że będzie musiał iść do więzienia na całe życie. No i jeszcze to »jak to zrobił«, stanął za nią i ją udusił, co dosłownie sam powiedział: 'Słyszałem, że coś wyszło jej z nosa, byłem oszołomiony, wtedy już dłużej nie mogłem znieść widoku jej ciała’” – powiedziała, z niezwykłą precyzją odtwarzając słowa mordercy i odzwierciedlając swój wewnętrzny ból. W wywiadzie dla kanału telewizyjnego Das Erste w 1995 roku Marianne wyznała, że zastrzeliła Grabowskiego po dokładnym zastanowieniu się, chcąc również zapobiec dalszemu rozpowszechnianiu kłamstw na temat Anny.Siedemnastego września 1996 roku Marianne Bachmeier zmarła w szpitalu w Lubece. Jej ostatnie życzenie, by umrzeć w swoim domu na Sycylii, nie spełniło się. Została pochowana obok ukochanej córki na cmentarzu w Lubece, w symbolicznym geście ponownego połączenia, które stało się celem jej życia.
Historia Marianne Bachmeier i jej czynu wciąż budzą gorące dyskusje. Duża część społeczeństwa broniła jej działania, postrzegając je jako sprawiedliwą karę dla przestępcy seksualnego, który już wcześniej był skazany za wykorzystywanie dzieci. Inni jednak stanowczo twierdzili, że Marianne niesłusznie wzięła prawo w swoje ręce, a werdykt powinien był zostać pozostawiony w gestii sądu. Ta niezgoda co do słuszności jej czynu trwa do dziś.
