CO ZA PADALEC !

 

Donald Tusk postanowił błysnąć i w ramach obchodów Święta Niepodległości publicznie zaprosił prezydenta Karola Nawrockiego do siebie do Sopotu na wigilię.

Tak, proszę Państwa. To ten sam człowiek, który firmuje i afirmuje wszelkie ekskrementalne obrzydliwości rzucane czy to kiedyś pod adresem kandydata Nawrockiego (z powoływaniem się na postaci znane), czy dziś wobec głowy państwa. Człowiek, pod którego auspicjami zaistnieli tzw. "Silni Razem" - kloaczna, rzygająca skondensowaną nienawiścią sekta ślepych wyznawców, w której w jakimś diabolicznym egalitaryzmie margines społeczny zrównuje się z profesorem Gadaczem, sekta atakująca zarówno prezydenta, jak i jego rodzinę, siedmioletniej córeczki nie wyłączając. To ten sam człowiek, który odpowiedzialny jest za przejęcie prawem kaduka niezależnych instytucji państwowych. Ten sam, którego rząd zadłużył nas wszystkich, także wbrew wetu prezydenta, na pokolenia. Człowiek murem stojący za swym ministrem od pałek, który, w obliczu bezprecedensowej tragedii, jednym wypowiedzianym rzekomo nieopatrznie zdaniem zniszczył budowany oddolnie pozytywny wizerunek naszego państwa i społeczeństwa, byle tylko osiągnąć doraźną korzyść polityczną. Człowiek twardo i konsekwentnie, pomimo trzęsących się rąk, rozbieganego spojrzenia i coraz bardziej nieskładnej mowy, realizujący - coraz wyraźniej to widać - swój życiowy cel: doprowadzenie Polski, zarówno na poziomie instytucjonalnym, jak i społecznym, do całkowitego rozkładu, byle tylko jego protektorzy upaszczyć się mogli na jej zwłokach.

Wreszcie, nie zapominajmy ani na moment, człowiek stojący na czele zorganizowanej grupy, konspirującej, jak się okazuje, całymi miesiącami, najprawdopodobniej za wiedzą, z przyzwoleniem i błogosławieństwem czynników zewnętrznych, celem dokonania zamachu na niezależne dotąd od władzy instytucje państwowe: Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Narodowy Bank Polski i wreszcie, na koniec, Prezydenta RP.

Trudno doprawdy wziąć na klatę taki poziom hipokryzji, złej woli i bezczelnej buty. Ale, jak się przekonali i nasi okupanci z czasów II wojny światowej, i narzuceni nam po niej przez Sowietów komunistyczni pachołkowie, właściwą nam i wyjątkowo groźną bronią jest śmiech. Zapewne nie jestem więc jedynym, któremu, na wieść o wystosowanym przez Tuska "zaproszeniu", przed oczami stanęła niezapomniana wigilia z "Rozmów kontrolowanych, ta podczas której pułkownik Molibden dzielił się jajeczkiem, nucąc rzewnie "Podmoskownyje wiecziera". Choć tutaj bardziej pasowałoby może coś na kształt "O Tannenbaum, o Tannenbaum, / Wie grün sind deine Blätter!" (Towariszcz giermaniec, nie strielajtie! ).

Dwie dekady temu śp. Lech Kaczyński często przyjmował takie zaproszenia ze strony Donalda Tuska. Rozmowy nieodmiennie toczyły się w serdecznej atmosferze, oczarowany wdziękiem swego interlokutora prezydent wychodził z nich pełen optymizmu i nadziei na współpracę dwóch największych w ówczesnym sejmie partii dla dobra Rzeczypospolitej. Zaś Tusk natychmiast odpalał antyprezydencki spin, powielany natychmiast przez basujące mu szczujne media. Zawsze w starym, dobrym, goebbelsowsko-streicherowskim stylu, byle tylko ośmieszyć, odczłowieczyć i zdelegitymizować głowę państwa. Skończyło się to jak skończyło 10 kwietnia 2010 r. Potem już tylko plwano systemowo na pamięć tragicznie zmarłego prezydenta i jego towarzyszy.

Ale Karol Nawrocki nie jest Lechem Kaczyńskim. Czego piarowcy Tuska, z Igorem Ostachowiczem, jak należy domniemywać, na czele, uparcie nie są w stanie dostrzec, trzymając się ślepo starych brudnych chwytów. I bardzo dobrze, pycha wszak kroczy przed upadkiem, jak często ostatnio powtarzam.

Na zakończenie jeszcze jedna refleksja sprzed lat, a nawet dekad. Nie moja, lecz zapoznanego na gruncie towarzyskim wziętego warszawskiego psychiatry (imię i nazwisko znane redakcji). Analizując mowę ciała mocno wówczas eksponowanej, wraz z resztą rodziny, pani Tuskowej, psychiatra ów stwierdził w prywatnej rozmowie, iż w jego oczach wykazuje ona zachowania właściwe ofierze przemocy domowej. Przemocy psychicznej, doprecyzował zaraz.

To tylko prywatna opinia, podkreślę raz jeszcze, o żadnym stawianiu diagnoz na odległość mowy być nie może. Ale jakoś dziwnie pasuje mi do obrazu człowieka całkowicie zdominowanego przez swe chore obsesje, wykonującego swe powierzone nieopatrzną decyzją wyborców konstytucyjne obowiązki z determinacją piromana na stacji benzynowej.

Na załączonym obrazku: Donald Tusk dziś w Szczecinie, w doborowym towarzystwie. M.in. dżentelmena skazanego w pierwszej instancji na bezwzględne więzienie za korupcję, a także kolekcjonera kopert z zawartością, który skrył się za immunitetem. No i Magdaleny Filiks.