Ma 91 lat.

Stoi w szpitalnej koszuli, z kajdankami na rękach.

Aresztowana za kradzież kwalifikowaną.

Sędzia patrzy na nią i nie dowierza własnym oczom.

Olena i jej mąż, Jerzy, 88 lat, są małżeństwem od 65 lat.

On cierpi na ciężką niewydolność serca i jego życie zależy od codziennych leków.

Żyją z malutkiej emerytury, licząc każdy grosz.

W zeszłym miesiącu ich dodatkowe ubezpieczenie wygasło — nie byli w stanie zapłacić składki.

Gdy Olena przyszła odebrać receptę męża, rachunek, który zwykle nie przekraczał 50 dolarów, nagle wyniósł 940 dolarów.

Wyszła z apteki z pustymi rękami.

Przez trzy dni patrzyła, jak ukochany mężczyzna walczy o każdy oddech.

Zrozpaczona wróciła do apteki.

Kiedy farmaceuta odwrócił się plecami, wsunęła lekarstwo do torebki.

Nie zdążyła nawet dojść do drzwi.

Policja zatrzymała ją i postawiła zarzut kradzieży.

W całym zamieszaniu ciśnienie jej męża gwałtownie wzrosło.

Olenę przewieziono do szpitala.

Następnego ranka — w tej samej eleganckiej bluzce, którą założyła poprzedniego dnia — wprowadzono ją przed oblicze sądu.

„Nie wiedziałam już, co robić…” wyszeptała.

„On jest wszystkim, co mi zostało.”

Sędzia patrzył na nią — kruchą, drżącą, 91-letnią.

Pokręcił głową.

„Zdejmijcie te kajdanki,” rozkazał.

„Ona nie jest przestępczynią. To system ją zawiódł.”

Zarzuty zostały natychmiast oddalone.

Sędzia nakazał udzielić im obojgu pilnej pomocy.

Bo czasem prawdziwą zbrodnią nie jest czyn, lecz obojętność świata, który zmusza najsłabszych wybierać między miłością a przetrwaniem.