Od kilku dni mam sny o alkoholu.

Takie bardzo realistyczne, męczące, zostające w głowie jeszcze długo po przebudzeniu.

Nie podobają mi się te sny. Budzę się zmęczona, jakby mój umysł całą noc prowadził walkę.

I nie! To nie jest tak, że mam ochotę się napić alkoholu.

W głowie nie mam myśli: „chcę się napić”.

Ale mój organizm… on pamięta.

To jest właśnie coś, co nazywa się głodem alkoholowym.

Dla laika może to brzmieć jak zwykła ochota.

Jak zachcianka.

Jak kaprys.

A to nie jest zachcianka.

Głód alkoholowy to stan, w którym ciało i mózg przypominają sobie, że kiedyś alkohol był sposobem na radzenie sobie z emocjami.

Na napięcie, ból, lęk. Na przeciążenie.

I nawet jeśli świadomie nie chcesz pić, podświadomość może wracać do starych schematów. W wewnętrznym niepokoju, którego trudno nazwać.

To nie jest „chęć imprezy”.

To jest raczej tęsknota organizmu za ukojeniem, które kiedyś dawała substancja.

U mnie objawia się to ostatnio właśnie snami. Intensywnymi, niepokojącymi, jakby mózg testował stare ścieżki.

I prawda jest taka, że nie radzę sobie teraz z emocjami tak dobrze, jak bym chciała.

Dlatego działam od razu.

Mam kontakt z terapeutą. Mówię o tym. Nie duszę tego w sobie.

Bo z doświadczenia wiem, że milczenie jest pożywką dla uzależnienia.

Trzeźwość to nie jest tylko „nie picie”.

To codzienna praca. Czujność, uważność na swoje emocje, ciało i sygnały ostrzegawcze.

Nawet takie jak sny.

I chcę powiedzieć jedną ważną rzecz:

osoba trzeźwa może wyglądać, jakby wszystko było w porządku, a w środku toczyć bardzo cichą, bardzo trudną walkę.

A jeśli sami walczycie z uzależnieniem…

albo jesteście w trakcie zdrowienia, jak ja…

i nagle wracają sny, napięcie, niepokój — to nie znaczy, że się cofacie.

To często znaczy, że organizm przechodzi przez emocje, a nie je zagłusza.

I to, paradoksalnie, jest część trzeźwienia.

Nie wstydźcie się mówić o tym głośno.

Nie jesteście w tym sami.Od kilku dni mam sny o alkoholu.

Takie bardzo realistyczne, męczące, zostające w głowie jeszcze długo po przebudzeniu.

Nie podobają mi się te sny. Budzę się zmęczona, jakby mój umysł całą noc prowadził walkę.

I nie! To nie jest tak, że mam ochotę się napić alkoholu.

W głowie nie mam myśli: „chcę się napić”.

Ale mój organizm… on pamięta.

To jest właśnie coś, co nazywa się głodem alkoholowym.

Dla laika może to brzmieć jak zwykła ochota.

Jak zachcianka.

Jak kaprys.

A to nie jest zachcianka.

Głód alkoholowy to stan, w którym ciało i mózg przypominają sobie, że kiedyś alkohol był sposobem na radzenie sobie z emocjami.

Na napięcie, ból, lęk. Na przeciążenie.

I nawet jeśli świadomie nie chcesz pić, podświadomość może wracać do starych schematów. W wewnętrznym niepokoju, którego trudno nazwać.

To nie jest „chęć imprezy”.

To jest raczej tęsknota organizmu za ukojeniem, które kiedyś dawała substancja.

U mnie objawia się to ostatnio właśnie snami. Intensywnymi, niepokojącymi, jakby mózg testował stare ścieżki.

I prawda jest taka, że nie radzę sobie teraz z emocjami tak dobrze, jak bym chciała.

Dlatego działam od razu.

Mam kontakt z terapeutą. Mówię o tym. Nie duszę tego w sobie.

Bo z doświadczenia wiem, że milczenie jest pożywką dla uzależnienia.

Trzeźwość to nie jest tylko „nie picie”.

To codzienna praca. Czujność, uważność na swoje emocje, ciało i sygnały ostrzegawcze.

Nawet takie jak sny.

I chcę powiedzieć jedną ważną rzecz:

osoba trzeźwa może wyglądać, jakby wszystko było w porządku, a w środku toczyć bardzo cichą, bardzo trudną walkę.

A jeśli sami walczycie z uzależnieniem…

albo jesteście w trakcie zdrowienia, jak ja…

i nagle wracają sny, napięcie, niepokój — to nie znaczy, że się cofacie.

To często znaczy, że organizm przechodzi przez emocje, a nie je zagłusza.

I to, paradoksalnie, jest część trzeźwienia.

Nie wstydźcie się mówić o tym głośno.

Nie jesteście w tym sami.