Poród martwego dziecka to chwila, w której kobiecy świat pęka na tysiące kawałków, ale personel medyczny potrafi ten ból jeszcze spotęgować.
Kobieta trafiła do szpitala z tragiczną diagnozą – serduszko jej nienarodzonego maluszka przestało bić. Zgodnie z procedurami musiała przejść przez pełną, bolesną akcję porodową, wiedząc doskonale, że po wszystkim nie usłyszy upragnionego płaczu. Położono ją na sali, gdzie zza ścian dochodziły dźwięki radości innych matek, co samo w sobie było emocjonalną katuszą. Zamiast delikatności, kobieta zderzyła się z bezdusznym pośpiechem personelu, dla którego jej dramat był po prostu kolejnym wpisem w dyżuurnym grafiku.
Prawdziwy cios nadszedł jednak w kulminacyjnym momencie, gdy wyczerpana fizycznie i psychicznie pacjentka urodziła ciałko. Pielęgniarki obecne przy zabiegu rzuciły w jej stronę słowa tak pozbawione taktu i empatii, że na zawsze wyryły się w jej pamięci. Zamiast podać chusteczkę czy stworzyć bezpieczną przestrzeń na pożegnanie, skomentowały sytuację w sposób lekceważący, dając do zrozumienia, że powinna się uspokoić i nie robić niepotrzebnego zamieszania na korytarzu. Młoda matka leżała we łzach, sparaliżowana bezczelnością osób, które miały nieść jej ulgę.
Brak elementarnej empatii w polskich szpitalach to wciąż nierozwiązany problem, który odciska piętno na psychice pacjentek na całe lata. Żadne zmęczenie pracą ani niskie zarobki nie usprawiedliwiają traktowania cierpiącej matki jak zepsutego przedmiotu na taśmie produkcyjnej. 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz