"Ma 12 lat i nikt go nie chce" - usłyszałem w schronisku, jakby ktoś mówił o starym meblu, nie o żywym stworzeniu.
Stał w ostatnim boksie, tam gdzie rzadko ktoś zagląda. Nie skakał na kraty. Nie szczekał. Po prostu patrzył. Spokojnie, uważnie, jak pies, który już dawno przestał wierzyć, że człowiek wraca po niego.
Wolontariuszka podała mi jego kartę. Kilka krótkich zdań: "senior", "spokojny", "wymaga leków", "nie lubi hałasu". I jeszcze jedno, które utkwiło mi najbardziej: "długo nie wychodził z budy". Jakby oszczędzał siły na coś, co i tak się nie wydarzy.
Kiedy otworzyli boks, nie ruszył od razu. Podszedł dopiero po chwili, powoli, ostrożnie, jakby pytał: naprawdę? Jego łapy były szerokie i ciężkie, sierść przy pysku posiwiała, a w oczach miał zmęczenie, które widzi się u starych ludzi, kiedy przestają prosić.
Na spacerze nie ciągnął. Zatrzymywał się przy każdej ławce, jakby potrzebował odpocząć, ale nie narzekał. A kiedy usiadłem na krawężniku, przysunął się i położył głowę na moim udzie. Bez presji. Bez żebrania. Tylko tak, jakby sprawdzał, czy jeszcze umie być czyjś.
W drodze do domu spał w aucie, cicho, równo, jakby całe życie bał się zasnąć przy człowieku. W domu długo stał w przedpokoju, nie wiedząc, czy wolno mu wejść dalej. Dopiero gdy położyłem koc w rogu salonu, położył się i westchnął.
Nie zrobiłem nic wielkiego. Po prostu go zabrałem.
A jednak mam wrażenie, że to on uratował coś we mnie. Bo kiedy senior ze schroniska zaczyna znowu ufać, człowiek też zaczyna wierzyć, że nie wszystko jest stracone 
Piotr K.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz