Teściowa wywiozła mojego kota do lasu, gdy byłam w pracy: „Od niego tylko sierść i zarazki”

— A gdzie jest Filemon? — zapytałam zaraz po wejściu do mieszkania, czując niepokój.

Zwykle mój rudy kot pierwszy wybiegał do przedpokoju i głośno domagał się jedzenia.

Tym razem w domu panowała dziwna cisza.

Marek siedział w kuchni, wpatrzony w stół. Nawet na mnie nie spojrzał.

Jego matka, Halina, która od ponad tygodnia u nas mieszkała, spokojnie piła herbatę, jakby nic się nie wydarzyło.

— Gdzie jest kot? — powtórzyłam.

— Daj spokój — machnęła ręką. — Już go nie ma. Uciekł.

— Jak to uciekł?! On jest domowy! Boi się ulicy! Kto otworzył drzwi?!

— Ja go wywiozłam — powiedziała bez emocji. — Za miasto. Do lasu.

Tam ma wolność, świeże powietrze, myszy. Niech żyje jak prawdziwy kot.

A u was tylko brud: sierść wszędzie, kuweta śmierdzi.

My z Markiem myślimy o dzieciach — dziecko nie może wychowywać się w takim syfie!

Zrobiło mi się słabo.

Do lasu? Zimą? Domowego kota?!

— Ty się na to zgodziłeś?! — spojrzałam na męża.

— Ania… mama mówiła, że ma alergię… — wymamrotał, nie podnosząc wzroku.

— Ona ma alergię na przyzwoitość! — krzyknęłam. — Gdzie dokładnie go zostawiłaś?!

— Skąd mam pamiętać — prychnęła. — Gdzieś przy trasie, jakieś dwadzieścia kilometrów od miasta.

I nie dramatyzuj. Zrobiłam dobrą rzecz.

Bez słowa chwyciłam kluczyki.

— Jeśli go nie znajdę… — powiedziałam cicho. — Lepiej, żebyście się modlili.

Przez trzy dni szukałam Filemona.

Chodziłam po zaspach, wołałam go, rozwieszałam ogłoszenia.

Wzięłam wolne w pracy. Nie jadłam, prawie nie spałam.

Trzeciego dnia wieczorem zadzwonił telefon.

— Pani szuka rudego kota?

Jest tu przy stacji benzynowej. Siedzi i miauczy, jakby płakał.

Pojechałam tam natychmiast.

To był on. Chudy, brudny, trzęsący się z zimna, z odmrożonym uchem.

Poznał mnie od razu — wskoczył mi na ramiona i zaczął mruczeć, choć ledwo miał siłę.

Zabrałam go prosto do kliniki. Kroplówki, zastrzyki, hospitalizacja.

Weterynarz powiedział jedno: przeżyje.

Do domu wróciłam nad ranem.

Wyczerpana. Wściekła. Pusta w środku.

Halina spała w salonie, rozłożona na mojej kanapie.

W kącie stała jej walizka — miała wyjechać dopiero za kilka dni.

Bez słowa spakowałam jej płaszcz, buty, czapkę i wrzuciłam wszystko do bagażnika.

Potem obudziłam Marka.

— Wstawaj. Jedziemy.

— Dokąd? — zapytał zaspany.

— Odwieźć mamę.

Obudziliśmy Halinę.

— Proszę się ubierać. Jedziemy na dworzec.

— Jaki dworzec?! Mój pociąg jest dopiero pojutrze!

— Plany się zmieniły.

Wsiedliśmy do samochodu. Jechałam w ciszy.

Marek próbował coś powiedzieć, ale zamilkł po jednym moim spojrzeniu.

Minęłam zjazd na dworzec.

— Ania, gdzie ty jedziesz?! — spanikowała Halina.

— Spokojnie.

Zatrzymałam się przy tej samej stacji benzynowej, gdzie znalazłam Filemona.

Las. Śnieg. Wiatr. Dwadzieścia kilometrów od miasta.

Wyjęłam jej walizkę i postawiłam ją na poboczu.

— Proszę wysiadać, Halina.

— Co ty robisz?! — spojrzała na mnie przerażona.

— Jak to co? Przecież tu natura, świeże powietrze.

Pożyje pani na wolności. Zdrowo.

— Zamarznę! — krzyknęła.

— Filemon też marzł.

Ale pani nazwała to „dobrą rzeczą”.

— Marek! — rzuciła się do syna. — Zrób coś!

Marek zbladł.

— Mamo… mogę co najwyżej zadzwonić po taksówkę…

Wsiadłam do auta.

— Telefon pani ma. Taksówka przyjedzie za czterdzieści minut.

Filemon telefonu nie miał.

Odjechaliśmy.

Oczywiście nie zamarzła — pojechała taksówką.

Ale do mojego domu już nigdy nie wróciła.

A Marek… Marek długo przepraszał.

Powiedziałam tylko jedno:

— Jeśli jeszcze raz nie obronisz tych, za których jesteśmy odpowiedzialni — pojedziesz za mamą.

Do lasu.

Okrutna zemsta czy sprawiedliwa lekcja?

-Kawa z mlekiem.