To nie był nieszczęśliwy wypadek ani nagła choroba. To była powolna, wielodniowa kaźń bezbronnego, czteromiesięcznego niemowlęcia we własnym łóżeczku, zaledwie kilka metrów od beztrosko żyjących rodziców.
Gdy ratownicy medyczni dotarli na miejsce wezwania, w mieszkaniu unosił się odór, którego nie dało się znieść bez masek ochronnych. W dziecięcym łóżeczku znaleziono wychudzone ciałko małego chłopca. Sekcja zwłok wykazała, że maluch nie był przewijany, myty ani karmiony przez niemal dwa tygodnie. Pieluszka, w której leżał, dosłownie wrosła w jego delikatną skórę, wywołując potworne odparzenia, zakażenie bakteryjne i śmierć w niewyobrażalnych męczarniach. W tym samym czasie jego matka i ojciec grali w gry komputerowe, brali narkotyki i publikowali w mediach społecznościowych uśmiechnięte zdjęcia.
Prokurator prowadzący sprawę przyznał wprost, że w swojej wieloletniej karierze nie widział tak skrajnego bestialstwa. Rodzice przed sądem próbowali zrzucać winę na depresję, zmęczenie i problemy finansowe, jednak śledczy udowodnili, że w lodówce było jedzenie, a oboje doskonale wiedzieli, co dzieje się za ścianą pokoju. Społeczeństwo żąda dla nich najwyższego możliwego wymiaru kary, a wielu komentatorów twierdzi, że dożywocie w komfortowych warunkach więziennych to zdecydowanie zbyt mało za zgotowanie dziecku takiego piekła.
Trudno pojąć, jak dwoje dorosłych ludzi może wykazać się tak nieludzkim okrucieństwem wobec własnego synka. Czy dla sprawców tak drastycznych zbrodni na dzieciach powinno istnieć bezwzględne dożywocie z ciężkimi pracami fizycznymi?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz