04.08.2018 Uznanie, że przerobienie dokumentu i zmuszenie pracownika sądu do udziału w przekręcie, nie jest przestępstwem, było błędem. Stwierdził tak Sąd Najwyższy-Sąd Dyscyplinarny, oceniając orzeczenie Sądu Apelacyjnego-Sądu Dyscyplinarnego. Sprawa rozpoczęła się między październikiem 2015 r. a kwietniem 2016 r. (dokładny czas nieustalony). Pewnego dnia sędzia przerobił w protokole rozprawy zeznania jednego ze świadków. Następnie wykorzystał swą pozycję i polecił pracownikowi sekretariatu usunąć z akt sprawy oryginalną kartę, zniszczyć ją i zastąpić przerobionym dokumentem. Poprawki sędziego były jedną z głównych przyczyn, dla których zapadł w sprawie taki, a nie inny wyrok.
Jego przekręt wyszedł na jaw. Prokurator chciał postawić sędziemu zarzuty z art. 231 par. 1 kodeksu karnego („Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”) oraz art. 270 par. 1 kodeksu karnego („Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”). Aby jednak to uczynić, zgodę na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wyrazić musiał sąd dyscyplinarny. Wynika to z art. 80 par. 2c prawa o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 23 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz