Mieszkają w namiotach pod mostem. Obok mieszkania kosztują 20 tys. zł za metr. Ich niezwykła historia wzrusza do łez

 /03/23

Mieszkają w namiotach pod mostem. Obok mieszkania kosztują 20 tys. zł za metr. Ich niezwykła historia wzrusza do łez

 Zaledwie krótki spacer dzieli oblegany warszawski most Świętokrzyski od ukrytego w zaroślach obozowiska. W miejscu częstych spacerów dzików rozstawiono kilka namiotów, a pomiędzy pniami rozciągnięto sznurki z suszącą się odzieżą i kocami. Dookoła widać zaparkowane jednoślady, wózki wypełnione dobytkiem, garnki oraz ułożone w rzędach plastikowe pojemniki. Pod jednym z drzew spoczywa porzucona walizka. Cały ten prowizoryczny obóz charakteryzuje się nieoczekiwanym ładem. Zajrzeliśmy do tego nietypowego miejsca nad rzeką, aby poznać nieprawdopodobne losy jego nietypowych mieszkańców.

Bezdomni koczują na Polanie nad Wisłą

Ukryta przestrzeń przy rzece w rejonie mostu Świętokrzyskiego stanowi od kilkudziesięciu miesięcy dom dla sześciorga bezdomnych. Ta dzika osada funkcjonuje na obszarze podlegającym rygorystycznej ochronie w ramach programu Natura 2000. Z jednej strony lokatorzy mają bezpośredni dostęp do nurtu wiślanego, a z drugiej otacza ich tętniąca życiem metropolia ze swoimi lokalami gastronomicznymi, trasami rowerowymi oraz spacerowymi bulwarami. Dopełnieniem tego widoku jest zjawiskowy krajobraz centrum Warszawy.

 Dajemy radę. Jesteśmy tu już dwa lata − mówi Paweł (40 l.), który wychodzi z namiotu i przysiada na skrzynce. − Różni ludzie do nas przychodzili, zagadywali, czasem coś pomogli. Na co dzień korzystamy z jadłodajni albo z fundacji „Daj Herbatę”. Kolega łapie jakieś praceWyposażenie tych przenośnych schronień obejmuje głównie grube pledy, miękkie materace oraz przenośne palniki na gaz. Stanowi to absolutne minimum niezbędne, aby bezpiecznie doczekać kolejnego poranka. dorywcze. Wie pan, jak to jest. Człowiek kombinuje, żeby przeżyć − mówi.Wyposażenie tych przenośnych schronień obejmuje głównie grube pledy, miękkie materace oraz przenośne palniki na gaz. Stanowi to absolutne minimum niezbędne, aby bezpiecznie doczekać kolejnego poranka.− Najgorsza była ostatnia zima − przyznaje Paweł. − Mróz w namiocie potrafi człowieka wykończyć. Ale daliśmy radę. Mieliśmy kuchenki gazowe, trochę dogrzewaliśmy namiot. Rano wstawaliśmy, odpalaliśmy gaz, żeby się ogrzać i dopiero wychodziliśmy. Inaczej się nie dało − dodaje.W jednym z namiotów mieszka też Agnieszka (41 l.). − Oprócz fundacji „Daj Herbatę” jest jeszcze „Serce Miasta”. Tylko dla kobiet. Tam chodzę − opowiada. − Można się wykąpać, zrobić pranie, ogarnąć się trochę jak człowiek. Dzisiaj na przykład będę tam farbowała włosy − tłumaczy z uśmiechem na twarzPolicja przyjeżdża regularnie. Sprawdzają, czy ktoś nie zamarzł, czy wszystko w porządku. Spiszą PESEL i jadą dalej − mówi Agnieszka. − Straż miejska zimą przyjeżdżała codziennie, czasem nawet dwa razy dziennie. Teraz już rzadziej, bo zrobiło się cieplej − mówi dalej.

Kobieta w kryzysie bezdomności żyje od 15 lat. − Wie pan… nikt mi mieszkania tak po prostu nie da. Starałam się o lokal w 2015 roku. Jestem ze Śródmieścia. Ale nikt nie chciał mnie zatrudnić na umowę, żebym miała jakąkolwiek szansę na mieszkanie − tłumaczy. A jej historia zaczęła się od reprywatyzacji. − Pochodzę z kamienicy przy Noakowskiego 16. Reprywatyzowanej. Teraz są tam piękne apartamenty, stare przedwojenne mieszkania. Luksus. A ja wylądowałam tutaj − podsumowuje.y. Drobiazg? − Niby tak, ale dla nas to naprawdę dużo znaczy − dodaje.Policja przyjeżdża regularnie. Sprawdzają, czy ktoś nie zamarzł, czy wszystko w porządku. Spiszą PESEL i jadą dalej − mówi Agnieszka. − Straż miejska zimą przyjeżdżała codziennie, czasem nawet dwa razy dziennie. Teraz już rzadziej, bo zrobiło się cieplej − mówi dalej.

Kobieta w kryzysie bezdomności żyje od 15 lat. − Wie pan… nikt mi mieszkania tak po prostu nie da. Starałam się o lokal w 2015 roku. Jestem ze Śródmieścia. Ale nikt nie chciał mnie zatrudnić na umowę, żebym miała jakąkolwiek szansę na mieszkanie − tłumaczy. A jej historia zaczęła się od reprywatyzacji. − Pochodzę z kamienicy przy Noakowskiego 16. Reprywatyzowanej. Teraz są tam piękne apartamenty, stare przedwojenne mieszkania. Luksus. A ja wylądowałam tutaj − podsumowuje.W dzień w obozowisku jest cicho. Część mieszkańców wychodzi do miasta, po jedzenie, do pracy dorywczej, do punktów pomocowych. − Jeśli ktoś naprawdę chce, to nawet będąc bezdomnym da sobie radę − mówi Paweł. − Nie będzie głodny. Trzeba tylko ruszyć się i coś robić − jak dodaje, sam zbiera puszki i butelki zwrotne.

− Na przykład na bulwarach. Ludzie wyrzucają je do kosza. W nocy potrafię zarobić nawet 300 zł. Idę tam na dwie, trzy godziny i zbieram − mówi.

Czasem jednak pomagają im też inni. − Mamy jednego pana, który nam pomaga. Sam kiedyś był bezdomny. Teraz przywozi nam jedzenie. Całe kartony słoików, gołąbki, flaki, różne rzeczy. Trzydzieści słoików potrafi nawet przywieźć. Starcza na tydzień − tłumaczy.W obozowisku mieszka też Zbyszek (40 l.), który pokazuje swój namiot. W środku stoi turystyczna kuchenka, plastikowe skrzynki z jedzeniem i mała półka z przyprawami. − Napisałem książkę kucharską − mówi bez wahania. − Są tam przepisy, których się uczyłem przez lata. Trochę je zmieniłem, dopracowałem − dodaje z widoczną pewnością na twarzy.Książka sprzedała się w ponad tysiącu egzemplarzy. − Ale… nie udało mi się wyjść z alkoholizmu. Poleciałem − jak przyznaje, teraz próbuje ograniczać. − Nie piję już tak, żeby się stoczyć. Czasem jakieś piwo się wypije. Był pomysł na drugą książkę, ale już nie wyszło − dodaje.

Z zawodu jest cukiernikiem. − Mam papiery, badania sanepidowskie. Dzięki fundacji je zrobiłem. Mógłbym pracować dalej − mówi.Praca to też dach nad głową. Pokój, mieszkanie, cokolwiek. A z namiotu ciężko rano wstać i iść normalnie do roboty − podsumowuje.