Jej imię i nazwisko poznał i odmieniał przez wszystkie przypadki cały świat. Anna Elisabeth Johansson Bagenholm to szwedzka radiolog, która może mówić, że przeżyła prawdziwy cud. Była martwa przez 80 minut. Tyle czasu spędziła w w lodowatej wodzie uwięziona pod taflą lodu.
Jej imię i nazwisko poznał i odmieniał przez wszystkie przypadki cały świat. Anna Elisabeth Johansson Bågenholm to szwedzka radiolog, która może mówić, że przeżyła prawdziwy cud.
W 1999 roku uległa poważnemu wypadkowi podczas jazdy na nartach. Wpadła na taflę lodu, która pękła pod nią. Anna została uwięziona w lodowej pułapce. W przeraźliwie zimnej wodzie spędziła 80 minut! Przez ten czas temperatura jej ciała spadła do 13,7 st. C. Kiedy została znaleziona przez przyjaciół była w głębokiej hipotermii i nie dawała żadnych oznak życia.
Śmierć kliniczna
Bågenholm została przetransportowana helikopterem do Szpitala Uniwersyteckiego w Tromsø, gdzie zespół ponad stu lekarzy i pielęgniarek walczył o jej życie.
W trakcie reanimacji układ krążenia i oddychania Anny przestały funkcjonować na ponad trzy godziny. Elektrokardiogram nie wykazywał żadnych oznak życia. Kobieta znalazła się w stanie śmierci klinicznej. Jednak lekarze nie zaprzestali walki. Wiedzieli, że zanim ostatecznie stwierdzi się zgon pacjenta w hipotermii, najpierw należy go rozgrzać. Ich działania w końcu przyniosły efekty. Po dziesięciu dniach od wypadku Bågenholm obudziła się. Była sparaliżowana od szyi w dół, jednak po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu prawie całkowicie wróciła do zdrowia. Nikt przed nią nie przeżył takiego spadku temperatury ciała.
A co działo się ze świadomością Anny, kiedy jej ciało umarło? W jednym z wywiadów Anna przyznała, że niczego nie pamięta z okresu, kiedy była w śpiączce. - Pamiętam jedynie, to co stało się dwa dni przed wypadkiem i to co działo się po przebudzeniu. Samego wypadku w ogóle nie pamiętam. Myślę, że to dobrze - przyznała.
Co inni zobaczyli po śmierci?
Doświadczenia z pogranicza śmierci (ang. Near Death Experience - przyp. red.) od dawna są przedmiotem zainteresowania wielu uczonych. Czy istnieje życie pozagrobowe? Czy dusza ludzka może żyć po śmierci ciała, a jeśli tak, to co znajduje się po drugiej stronie?
Na te pytania odpowiedzi mogą udzielić tylko ci, którzy balansowali na pograniczu życia i śmierci. A świadectw osób, które "powróciły zza światów" nie brakuje. Oto ich historie.
W książce „Immorality, the Other Side of Death” Gary R. Habermans i J.P. Moreland opisali przypadek kobiety, która została uznana przez lekarzy za zmarłą. Medycy mocno się jednak zdziwili, gdy w drodze do kostnicy kobieta nagle podniosła się i zerwała z siebie prześcieradło. Cudowne "zmartwychwstanie" nastąpiło po trzech i pół godziny od stwierdzenia jej zgonu. Co zaskakujące, kobieta zapamiętała ze szczegółami wszystko co działo się po jej śmierci. Opowiedziała, że podczas reanimacji opuściła swoje ciało. Z góry obserwowała, jak lekarze próbowali przywrócić ją do życia. Wszystko też słyszała. Lekarze i personel medyczny ze zdumieniem stwierdzili, że relacja pacjentki jest całkowicie zgodna z prawdą.
W Polsce relacje osób, którym udało się przeżyć śmierć kliniczną gromadzi Fundacja Nautilus. "Relacje ludzi, którzy przeżyli śmierć kliniczną, są ważnym działem w Archiwum FN. Pokazują one bowiem to, co dzieje się z człowiekiem po śmierci, ale także są ważnym dowodem w tej sprawie. Na nic się zdadzą zapewnienia, że to tylko i wyłącznie „omamy umierającego mózgu”, że to był „sen człowieka, który przeżył go i wziął za rzeczywistość” - czytamy na stronie fundacji. Na dowód FN przytacza historie osób, którym udało się powrócić zza światów:
Mężczyzna, lat 45:
"To nie jest fantazja ani mistyka. Tak było w 2006 roku. Kiedy zmieniali mi w szpitalu opatrunki, czułem niemożliwy ból. A potem poczułem, jakby powietrze ze mnie uchodziło. Takie westchnienia, sapnięcia, a z każdym coraz mniej bólu. Aż w końcu nic nie czułem, ale za to stałem w nogach łóżka i patrzyłem na siebie leżącego i na pielęgniarki, które przewracały mnie na plecy. I nie wiem, dlaczego przyszło mi do głowy, aby się przed nimi schować. I wtedy zobaczyłem długi tunel, niby las. I taką błogość poczułem, jak nigdy dotąd. I wszystko mi było jedno, choć nie idzie tak teraz tego słowami opowiedzieć. Ale życzę każdemu takiej błogości (chwila ciszy). Jeśli tak ma śmierć wyglądać, to nie ma strachu. Bardziej się bólu boję".
Kobieta, lat 70:
"Miałam zatrucie poporodowe. Wyszłam jakby wtedy z siebie i obserwowałam z góry, co się ze mną dzieje. I pokazał mi się film, i mimo że to parę sekund było, całe życie na tym filmie przeleciało. I przyszli do mnie moi dziadkowie, a ja jakby płynęłam. A potem pojawiła się biała świetlista postać. Czułam, że to Jezus. I dał mi wybór: czy pójdę za nim, czy wrócę. Odpowiedziałam, że wracam, bo przecież właśnie urodziłam córkę. To było 45 lat temu. Ale to był taki błogi stan... (kobieta płacze) Od tej pory nie boję się śmierci, nie można... Bo to piękne przeżycie. Czasem wprawdzie myślę: "A może mi się śniło?". Ale od tamtej pory zmieniłam swoje życie, wiem, że nie można uganiać się za wszelką cenę za wszystkim. Nigdy nikomu o tym nie mówiłam, nawet księdzu, bo może by mi nie uwierzyli".
Definicja śmierci jest bardzo niedoskonała
Czy zatem relacje osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, są dowodem na to, że kiedy mózg człowieka umiera, to jego samoświadomość oraz jaźń nadal trwają? Jak tłumaczą to specjaliści? O opinię w tej sprawie zapytaliśmy psychiatrę dr. med. Janusza Szelugę.
- W swojej praktyce wielokrotnie spotkałem się z osobami, które przeżyły śmierć kliniczną. Ich doświadczenia były różne, ale wspólnym elementem było wrażenie wchodzenia w tunel i spotkania z bliskimi. Trzeba pamiętać, że definicja śmierci jest bardzo niedoskonała - tłumaczy dr. Szeluga w rozmowie z Fakt24.pl. - Niektórzy uważają, iż fakt, że pacjent nie oddycha, a jego serce nie bije, to za mało, by jednoznacznie stwierdzić jego zgon. Dopiero badanie EEG (badanie, którego celem jest ocena bioelektrycznej czynności mózgu - przyp. red.) pozwala stwierdzić czy umarł pień mózgu. To w nim, podobnie jak na twardym dysku, znajduje się zapisany "program życia". Dopiero kiedy umiera pień mózgu następuje usunięcie tego "pliku" i wówczas człowiek faktycznie umiera. Dlatego, aby uzyskać pewność co do śmierci pacjenta, należałoby takie badanie wykonać - uważa lekarz.
Próby wyjaśnienia
Większość badaczy jest zdania, że klasyfikowanie tego typu zjawisk jako paranormalne jest nieuzasadnione. Tłumaczą, że wizje podczas śmierci klinicznej prawdopodobnie związane są z zaburzeniami funkcjonowania mózgu i wynikają z niedokrwienia kory mózgowej (w tym ośrodka snu i układu limbicznego odpowiedzialnego za emocje), niedotlenienia (na które wrażliwy jest ślimak odpowiedzialny za wrażenia słuchowe), zatrucia, zaburzeń poziomu neurotransmiterów, a więc naruszenia normalnej fizjologii mózgu. W momencie śmierci klinicznej szyszynka prawdopodobnie produkuje duże ilości DMT, jednej z najsilniejszych substancji psychoaktywnych. Prawdopodobnie również do płynu mózgowo-rdzeniowego uwalniane są endorfiny, co blokuje ból i daje radość.
Badaniem zjawiska śmierci klinicznej i towarzyszących mu wizji zajął się zespół z Uniwersytetu Stanowego w Nowym Jorku kierowany przez dr. Sama Parnię. Naukowcy przez 4 lata badali przypadki osób, które przeżyły śmierć kliniczną. Wyniki badania wykazały, że 2 procent pacjentów, którzy przeżyli nagłe zatrzymanie krążenia, zachowywało w czasie reanimacji pełną świadomość. Natomiast, wspomnienia dotyczące czasu po zatrzymaniu akcji serca miało 46 procent badanych.
Wiele osób uważa jednak, że trudno te przypadki uznać za zmartwychwstanie. Tak jak powiedział dr. Szeluga w żadnym z tych przypadków nie stwierdzono śmierci pnia mózgu. Dla lekarzy ludzie ci balansowali na granicy granicy życia i śmierci, ale żaden z nich ostatecznie jej nie przekroczył.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz